چند چالش ذهنی

تحلیلی
Typography

محبوبه وزیری
در بررسی اخبار ، روایات و تفسیرهای روزمره به مواردی برمی خوریم که با تفسیرها و تعابیر مختلف روبرو می شوند. برای این که سخن به درازا نکشد چند مورد را که ممکن است تجانسی هم با هم نداشته باشند در ذیل ذکر می کنم.


1. در همه کشورها با توجه به نیاز بازار و جامعه به نیروی کار ف رشته های دانشگاهی دانشجو جذب می کنند و آنها را برای ورود به بازار کار با ذهنی آماده تر و خلاق تر از گذشته و دانشی بروز تر آماده می سازند. ضمن این که به تناسب افزایش جمعیت توسط بخش خصوصی بیا دولت شغل تولید می شود. اما در کشور ما با رشد و افزایش و تکثر دانشگاه ها ی دولتی و غیردولتی ، آزاد و غیرانتفاعی، جهاددانشگاهی و پیام نور ، چندین سال بدون توجه به نیاز بازار کار دانشجو جذب شد و معضل فارغ التحصیلغان بیکار فراروی قشر عظیمی از جوانان قرار گرفت. ضمن این که در این سالیان به تولید شغل در کشور متناسب با افزایش جمعیت توجه نشد. بدیهی است اولین راه حلی که برای این مشکل می توان پیشنهاد کرد افزایش تعداد و تولید کار در جامعه و توجه به مشکلات تولیدکنندگان و کارافرینان و برطرف کردن مشکلات به کار گیری نیرو از طرف صاحبان شغل است. و تغییر روش در تدریس دانشگاهی دردی از این خیل عظیم بازمانده از کار را دوا نخواهد کرد.
بحث های مختلفی در این مورد صورت گرفته و صاحب نظران و مسئولین در مورد معضل بیکاری پیشنهادهایی مطرح کرده اند. اخیرا دکتر روحانی رئیس جمهور کشورمان نیز برای رفع مشکل « آوردن مهارت به دانشگاه و اتصال دانشگاه به بخش خصوصی» را ممطرح کرد . بیان دو نکته در اینجا خالی از لطف نیست. اول این که به فرض آوردن مهارت به دانشگاه که نیاز به زیرساخت های مختلف و وسایل و امکانات ، کارشناسان و اساتید خبره در زمینه و عوامل متعدد دیگر دارد آیا جامعه ظرفیت پذیرش این نیروی کار را خواهد داشت و دانشگاه های ما به سرنوشت هنرستان های فنی و حرفه ای دچار نخواهند شد و دوم این که بخش خصوصی که هم اکنون خود دچار چالش ها و مشکلات فراوانی است چقدر جذب نیروهای آموزش دیده از دانشگاه را خواهد داشت آیا هم اکنون بخش خصوصی دچار کمبود نیروی آزموده است ؟ این ارتباط چه دردی را از مردم و بخش خصوصی مرتفع خوهد کرد.
2. به انتخابات نزدیک می شویم . در دوره های قبل هر از چندگاهی به طور جدی یا شایعه، بانوان برای کاندیدا شدن در انتخابات اعلام آمادگی می کردند و نام زنان نیز برای شرکت در انتخابات شنیده می شد. اما امسال با این که حدود چهار ماه به انتخابات مجلس باقی مانده است هنوز خبری از حضور کاندیدای زن در انتخابات شنیده نشده است.
گفتنی است هم اکنون شش درصد از کرسی های نمایندگی مجلس دهم به زنان اختصاص دارد که این جایگاه با موقعیت و توانمندی کنونی زنان در جامعه تناسبی ندارد . زنان امروز بخش بزرگی از فارغ التحصیلان را تشکیل می دهند . این گروه به خاطر افزایش آگاهی ، مهارت، تخصص از توانمندی گسترده ای در حوزه های فردی و اجتماعی برخوردار شده است و باید متناسب با تواناییهایش ورود به عرصه کنشگری سیاسی را مطالبه کند. سوال اینجاست چرا مشارکت بانوان به عنوان کاندیدای انتخابات پررنگ نیست؟
فرزانه‌ ترکان عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران تحت عنوان «پیگیری مطالبات زنان»در روزنامه سازندگی نوشت : «هر انتخاباتی که انجام شده اعم از انتخابات شورای شهری و ریاست جمهوری و مجلس- همه و همه در اولویت خود توجه به حقوق و مطالبات زنان را بیان کرده‌ اما در اکثر مواقع در حد شعار باقی مانده و حتی برخی موارد اصطلاحی که به کار می‌برند که زنان ابزاری برای کسب هویت اجتماعی نگاه شده‌اند اما بعد از رأی‌آوری مطالبات را فراموش کرده و اولویت‌های دیگری را قرار داده‌اند و همین رویه غلط زمینه ایجاد دلسردی و ناامیدی را به‌وجود آورده است.»
سازندگی نوشته است: «این موضوع در مورد ریاست جمهوری و مجلس صادق بوده است. آقای روحانی در تمامی نطق‌های انتخاباتی خود به این مقوله پرداخت که مطالبات زنان باید جدی گرفته شود اما حتی حداقل‌های مطالبات زنان مثل توجه به حضور زنان در پست‌های اجرایی و حضور زنان در کابینه متأسفانه چشم‌پوشی شد. اینکه در آینده چطور می‌خواهیم این اعتماد را برگردانیم کار سختی است.»

مجموع رتبه (0)

0 از 5 ستاره

نظر خود را اضافه نمایید

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
  • هیچ نظری یافت نشد.
در خبر نامه وب سایت ما عضو شوید تا از تازه ترین خبرها و مطالب در ایمیل خود باخبر شوید.