مقایسه ای بین فروتنان و خودشیفتگان

تحلیلی
Typography

ترجمه : محبوبه وزیری 

در اطراف همه ما افرادی هستند که در مورد توانایی ها و استعدادهای خود اغراق می کنند ، مدام از آنچه تاکنون انجام داده اند صحبت می کنند ، به صورتی که دیگران از این نوع رفتار خسته می شوند . معمولا ما از خودخواهی و خودمحوری این افراد خسته می شویم و دلمان می خواهد صحبت هایشان را متوقف کنند.

با وجود این رد کارهایشان را دنبال می کنیم و اگر در صفحات اجتماعی فعالیت می کنند پیگیر فعالیت هایشان هستیم . سوال این است آیا این افراد سزاوار این نوع توجه هستند .

حال به این موضوع فکر کنید ، فروتنان همان سطح جاذبه ای که توسط افراد خودشیفته کسب می شود را نمی توانند به دست آورند . افراد فروتن مورد توجه کافی قرار نمی گیرند . شاید به این دلیل که آنها در موضع خود ایستادگی نمی کنند و ما از دستاوردهای آنان اطلاعی نداریم .

 

خودشیفتگی محدود به چهره های برجسته رسانه نمی شود.خویشاوندان و دوستانی که در هر جمع خانوادگی سخنانشان مزین  به  خبرهای شخصی و داستان های طولانی با تاکید بر خوشحالی یا موفقیت زیاد  است، در دسته خود شیفتگان قرار می گیرند ، در عوض در بین دوستان افرادی هم هستند که در یک فعالیت سرآمدند، خیریه محلی دارند یا یک کار خاص انجام می دهند ولی به جز همسرشان کسی ازتوانمندی آنان  اطلاع ندارند.

بنکر و لری تحقیقات خود را با سوال از 213 نفر در مورد فروتنی آغاز کردند . آنها برای این ارزیابی از پنج سوال استفاده کردند.

. این پنج جمله عبارتند از :

این ویژگی یا موفقیت باعث می شود من شخصیت خاصی باشم.

مردم باید با من متفاوت رفتار کنند زیرا من این ویژگی یا موفقیت را دارم.

مردم باید من را بیشتر دوست داشته باشند زیرا من این ویژگی یا موفقیت را دارم.

مردم باید بیشتر به من احترام بگذارند زیرا من این ویژگی یا موفقیت را دارم.

مردم باید مراقبت ویژه ای از من داشته باشند زیرا من این ویژگی یا موفقیت را دارم

نویسندگان به این نتیجه رسیدند افراد فروتن معتقد به داشتن توانایی خاص نبودند و حتی انتظار این که ازامتیاز ویژه ای باید برخوردار شوند را نیز نداشتند به عبارتی فروتنان نه تنها احساس می کردند که ویژه و خاص نیستند ، بلکه معتقد بودند شایسته نیست که به عنوان ویژه با آنها رفتار شود.

بنکر و لری در آزمون بعدی مقیاس های قابل سنجش تری را به کار گرفتند . ملاک هایی مثل دانشگاه ، دو و میدانی ، دانش ویژه ، ظاهر ، جوایز ، شغل و یا هر شایستگی قابل ارزیابی که آزمون دهندگان بتوانند آن را به عنوان ویژگی شخصیتی بیان کنند . هدف آنان این بود که افراد به خاطر داشتن ویژگی های واقعی مورد پذیرش و احترام قرار گیرند.

مجموع رتبه (0)

0 از 5 ستاره

نظر خود را اضافه نمایید

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
  • هیچ نظری یافت نشد.
در خبر نامه وب سایت ما عضو شوید تا از تازه ترین خبرها و مطالب در ایمیل خود باخبر شوید.