همراز پاسخ به سوالات شما

تحلیلی
Typography

دکتر زهرا عاصمی 

1- سلام . خسته نباشید . . من خانمی هستم 45 ساله ، دو سال است با خانواده عروسمان زندگی می کنم ، از روستا به شهر آمده اند و تا وقتی که خانه بسازند در طبقه پایین ما زندگی می کنند . ابتدا مشکلی نداشتیم ولی الان روز به روزمشکلات بیشتری پیش می آید ،

فاصله فرهنگی ما زیاد است و از نظر سطح اقتصادی هم از ما خیلی پایین تر هستند .  به خاطر عروسم و پسرم تحمل می کنم . راهی هست که من این همه آسیب نبینم ؟ متشکرم .

سلام و ارادت خدمت شما دوست گرامی،

قبل ازهر چیز ابتدا تحسین میکنم شما و خانواده محترمتان را که با مدیریت خوب ، به فرمایش خودتان دو سال است خانواده محترم عروس گرامی خود را در کنار خود دارید . و اینکه دو خانواده سببی خیلی به هم نزدیک باشند و به قول شما تفاوت فرهنگی هم داشته باشند  و اندکی مشکلات را تجربه کنند بسیار طبیعی است ،  ولی برای بخشی که اشاره به تفاوت سطح اقتصادی داشتید ( به تبع آن ، تفاوت در سبک زندگی ، منش ، و رسوم نیز پیش می آید ) به این قاعده معروف توجه فرمایید . مطمئنا در بسیاری از موقعیتهای دیگر زندگی نیز به کارتان می آید.

آن عبارت این است که برای اینکه دیگران را دوست داشته باشیم باید تفاوت‌هایشان را بپذیریم ،  و طبیعتا برای اینکه تفاوت‌هایشان را بپذیریم باید بر روی میزان تحمل‌مان کار کنیم و باز برای اینکه تحمل را تمرین کنیم؛ باید قسمتی از غرورمان را کم کنیم ....

پس پیشنهاد می کنم ،تلاش کنید و تمرین کنید که  به تدریج ، ذهن تان را از درجه اقتصادی دو خانواده ، شهری بودن و روستایی بودن ، و نظایر این ها پاک کنید تا بتوانید تفاوت رفتار و منش و آداب یکدیگر را بپذیرید و با وحدت و دوستی بیشتر در همسایگی هم زندگی کنید . طبعا در این صورت فرزندان هر دوی شما آرامش بیشتری را تجربه می کنند و به داشتن والدینی مثل شما افتخار خواهند کرد . موفق باشید انشالله .

 

- سلام . وقت بخیر.  پدری هستم 45 ساله دارای دو دختر 27 و 15 ساله .  دختر بزرگم که مجرد هم هست تا بحال در حضور دیگران ، 2 بار اقدام به خودکشی کرده است . دفعه دوم بسیار ناراحت بود از اینکه چرا نجاتش داده اند دیگران ؟  بعد این عمل تا چند روز چیزی نمی خورد و از اتاق بیرون نمی آید و ...

حالا بفرمایید در چنین موقعیتهایی بهترین کار چیست ؟؟

 

سلام و آرزوی سلامتی برای شما پدر و مادر گرامی ؛

قبل از تقدیم پاسخ سوال حضرتعالی ، ابتدا دقت شما را به شرایط کلی خانواده محترمتان جلب میکنم . طبعا در محیط خانواده سالم ، چنین اقدامی بندرت دیده میشود . پس پیشنهاد می کنم هر چه سریعتر از یک مشاور خانواده متبحر کمک بگیرید . اکنون به چند اقدام اورژانسی توجه بفرمایید و آمادگی داشته باشید که  اگرعزیزی جلوی چشم  اطرافیان اقدام به خودکشی کردچه کنیم؟ .

1-  نبایدها درآن لحظه ی حساس: 

* هرگزدستپاچه وهیجانی نشوید که شدت بحران رابیشترمی کنید.مثل  به سر و صورت زدن یا جیغ کشیدن ....

.  درآن لحظه حتما ازنصیحت و موعظه پرهیز کنید ( بیان جملاتی مثل اینکه : این کار گناه است ).

  از به کار بردن عباراتی که حس گناه و عذاب وجدان فراهم می کند دوری کنید ( جملاتی مثل : به دل مادرت،  فکرکن ، و ... ).

 از سرزنش و مقصریابی اکیدا خودداری کنید ( جملاتی مثل : خودت خواستی ، خودت یا رفیق بازیات امروز رو برات  درست کرد، ... ).

 از کنجکاوی پرهیزکنید ( مثلا:  راستشو بگو چی شده ؟  به توتجاوز شده ؟ ) *

* درآن لحظه کلا زیاد صحبت نکنید ( مثلا نگویید که منم سالهاست این همه مشکل روتحمل کردم ولی  الان می بینی که خوبم  و ..  ) 

️هرگز دراین شرایط قول دروغ والکی ندهید که اورا عصبی تر می کنید

2- بایدهای آن لحظه حساس :

* یک نفرسریعا با اورژانس اجتماعی 123 تماس بگیرد . 

* امنیت فردرابالا ببرید مثلا وسیله برنده را ازاوبگیرید...

* فعالانه وعالی وصددرصد به اوگوش کنید.حتی اگر داد می زند،فحش می دهد

*  به شدت به اوتوجه کنید و فعلا به او گوش کنید مثلا  : اگر داد میزند که برادرم از جلوی چشمم دور شود .. فعلا گوش کنید ..

*با هر حرکتی نشان بدهید جانش برای شماخیلی مهم است.

در انتها مجددا تاکید می کنم خانواده هر چه زودتر از یک مشاور ، و در صورت لزوم برای خود فرد ازجلسات روان درمانی استفاده کنید ..

 

عاقبت بخیر باشید انشالله ..

مجموع رتبه (0)

0 از 5 ستاره

نظر خود را اضافه نمایید

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
  • هیچ نظری یافت نشد.
در خبر نامه وب سایت ما عضو شوید تا از تازه ترین خبرها و مطالب در ایمیل خود باخبر شوید.