بهار 1397 و آرزوی تبدیل کاشمر به نگارخانه‏ای به وسعت یک شهر

اخبار ترشیز
Typography

گستره هر شهر توان تبدیل شدن به یک رسانه را دارند. این اتفاق عرصه مطلوبی برای افزایش زیبایی هر شهر است. در اردیبهشت 1394 در یک صبح بهاری شهروندان تهرانی چشمشان به جمال بیلبوردهای حاوی تصاویری از آثار هنری هنرمندان ایرانی و خارجی ادوار مختلف روشن شد.

طی ده روز شهر تبدیل به یک نگارخانه بزرگ شده بود. شهرداری تعدادی از بیلبوردها و فضاهای اختصاص یافته به تبلیغات محیطی تهران را به این موضوع اختصاص داده بود. در آن سال طرح «نگارخانه‏ای به وسعت یک شهر» با توافق بین سازمان زیباسازی شهر تهران و شرکت‏های تبلیغاتی به خوبی اجرا شد. شرکت‏های تبلیغاتی از محل سهم فرهنگی خود در این طرح فعالانه حاضر شدند.

ایده اولیه این طرح بزرگ و تاثیرگذار متعلق به یک هنرمند پیشکسوت است. سعید شهلاپور که خود عضو سازمان زیباسازی شهر تهران است، سال‏ها دغدغه اجرای این طرح را داشت. سال 1394 طرح وی رنگ تحقق به خود گرفت. برای اجرای بهینه این طرح عظیم ابتداء شورای سیاست‏گذاری این طرح تشکیل و مقرر شد حدود ۷۰ درصد از طرح مذکور به نمایش آثار ایرانی و ۳۰ درصد به نمایش آثار خارجی اختصاص یابد. آثار ایرانی از دوره‏های مختلف هنر ایران از قبل و بعد از اسلام انتخاب شدند، از جمله آنها می‏توان به طرح‏هایی از سفالینه‏ها، آبگینه‏ها، قلمدان سازی و... اشاره کرد. همچنین در دوران معاصر از آثار کمال‏الملک و شاگردان مکتب او و آثار مدرن استفاده شد.

در حوزه آثار خارجی هم طرح‏های شاخص هنرمندان جهان به کار گرفته شد. در اولین سال اجرای این طرح، مجموعاً بیش از ۷۰۰ اثر هنری روی سازه‏های تبلیغاتی چون؛ بیلبوردها، عرشه پل‏ها و پرتابل‏های تجاری به نمایش درآمد و بیش از هزار و ششصد سازه تبلیغاتی به کار گرفته شد. در سال اول اجرای این طرح؛ رویکرد به آن کاملاً مثبت بود، البته مواردی نظیر؛ عجله‏ای بودن این طرح، استفاده از فونت کوچک و تصویر کوچک در تابلوها، مکان نصب این تابلوها و همچنین بحث نوع و کیفیت آثار مورد نقد قرار گرفت. این کار برای اولین بار در جهان انجام شد. در بهار آن سال تهرانی‏ها شاهد حضور همزمان پیکاسو و سپهری روی بیلبوردهای شهرشان بودند.

رسانه‏های خارجی در این باره نوشتند:«شهر تهران در یک اقدام بی سابقه و با یک ایده متفاوت، با نمایش آثار نقاشی هنرمندان مشهور به یک گالری بزرگ تبدیل شده است». از منظر کارشناسان این حرکت نوعی آشنازدایی در شهر بود. شهروندان و مسافران در حوزه زیباشناسی، تهران جدیدی را تجربه کردند. همه متوجه شدند شهر به مثابه یک رسانه تبدیل به یک نمایشگاه بزرگ شده است. اهالی تهران و مسافران تجربه جدیدی از خیابان و بیلبورد و سازه‏های تبلیغاتی را به چشم دیدند. به تعبیر برخی از کارشناسان، در این رویداد، از هنر تقدس‌زدایی شد و این پرسش را دوباره مطرح کرد که آیا جایگاه تابلوی منحصر به فرد موزه است؟ گالری شخصی است؟

شهروندان تهرانی دیدگاه‏های خود را در باره این طرح به طرق مختلف بیان کردند. شاه بیت این نظرات این بود که؛ این طرح نقطه عطفی در شلوغی و آلودگی تهران بود. تهرانیان از ورود هنر به شهرشان خوشحال بودند. آنچه مسلم است در شهری که به طور عام مردم مواجهه زیادی با هنر ندارند و به ویژه هنرهای تجسمی در شکل حرفه‌ای آن نه تنها در سبد خرید خانواده جایی ندارد بلکه در میان امور تفریحی و فرهنگی مردم نیز سر زدن به گالری‏ها دیده نمی‏شود، اجرای چنین طرحی را باید غنیمت شمرد و به دست اندرکاران آن دست مریزاد گفت. در اردیبهشت‌ماه ۱۳۹۵ این طرح با نمایش آثار موزه‌ای در خیابان‌ها و اتوبان‌های تهران ادامه یافت.

در شهر تهران با انواع آلودگی‏های صوتی، هوا و ترافیک و عصبیتی که بعضا ًبین مردم جریان دارد، هنر بهترین فرصت برای تغییر این فضا و نفس کشیدن است. در سال ۱۳۹۶ این طرح بنابر برخی دلایل از جمله انتخابات ریاست‌جمهوری اجرایی نشد. شاید در بهار سال آتی اصلاحاتیان حاضر در شورای شهر تهران شهردار همسو با خود را راضی به تداوم این طرح برای سومین بار بکنند. هر چه هست این حرکت، طرحی شایسته و به سامان بود که با برطرف کردن نقاط ضعف و تقویت نقاط قوتش، کارکردی موثرتر خواهد یافت. آنچه تقدیم حضورتان شد بهانه‏ای برای پیشنهاد اجرای این طرح در کاشمر بود. کاش شورای اسلامی شهر و شهرداری و سایر فعالان عرصه مدیریت شهری این پیشنهاد را جدی بگیرند.

یقین شهردار شهرمان می‏تواند از کانال خزانه‏دار شورای اسلامی شهر تهران یعنی حسن رسولی جزئیات اجرایی این طرح را اخذ و با مشورت و تشکیل کارگروه اختصاصی آن را بومی‏لیزه کرده و در بهار 1397 آن را در کاشمر عملیاتی نماید. شاید بپرسید آثار هنری را چگونه باید تهیه کرد؟ پاسخ اول ارتباط با خزانه‏دار شورای اسلامی شهر تهران است. پاسخ دوم مراجعه به موزه‏های استان و کشور است و پاسخ سوم که سخت مورد تاکید نگارنده است، استفاده از آثار هنرمندان کاشمری می‏باشد. حتی می‏توان گوشه چشمی به آثار هنرمندان کاشمی مقیم تهران نظیر استاد ایرج اسکندری داشت. مگر نه آن است که شهردار معتقد است کاشمر چهارمین شهر زیارتی کشور است؟

مگر نه آن که برخی مدعی آن هستند که کاشمر دومین شهر زیارتی استان خراسان رضوی است؟ خوب این حضرات برای تبدیل این شهر زیارتی به یک نگارخانه بزرگ کمی همت کنند. دو کمیسیون پژوهشی و فرهنگی شورای اسلامی شهرمان می‏توانند متولی اصلی این قضیه باشند و برای این مهم از اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی و مراکز اموزش عالی و حتی دفتر نمایندگی اداره کل میراث فرهنگی استان در کاشمر یاری بگیرند. هنرمندان نامداری در دیارمان به مشق هنر مشغولند که می‏توان هنرشان را آذین نقاط مختلف شهر کرد. در این حالت هم شهروندان و هم زائران و گردشگران از این همه زیبایی حظ بصری خواهند برد.

لابد خوانده و شنیده‏اید که کاشمر سالانه پذیرای سه و نیم میلیون گردشگر است. نگارنده با این پندار مخالف است. با این همه بر فرض صحت این آمار، کاش حضرات فعال در مدیریت شهری خاطره نابی را با اجرای این طرح در ذهن این مسافران ایجاد می‏کردند تا هر یک از اینان در بازگشت مبلغ دیدنی‏های کاشمر و زیبایی‏های آن می‏شدند. هر چه هست بضاعت هنر کاشمر از ادوار مختلف به حدی هست که بتوان از آنها در سازه‏های مختلف موجود در حوزه تبلیغات محیطی بهره برد. یادمان نرود که تصاویر و طرح‏ها و نماهایی از؛ صنایع دستی، آثار تاریخی، کشاورزی، اکوسیستم، فون جانوری و فلور گیاهی و آداب و رسوم کاشمر را می‏توان به نمایش گذاشت.

در کنار توجه به آثار هنری هنرمندان دیارمان می‏توان از هنر سایر نقاط ایران و حتی جهان نیز بهره برد. در این راه باید همراهی شرکت‏های فعال در عرصه تبلیغات محیطی جلب شود. حتی می‏توان طرح را در شهر ریوش و آبادی‏های بخش کوهسرخ و مرکزی به اجرا گذاشت. تجربه بهار را می‏توان در تابستان هم تکرار کرد. اخیراً برخی به بعض رسانه‏ها خرده می‏گیرند، که چرا اینقدر سیاه‏نمایی می‏کنید و راهکار ارائه نمی‏دهید؟ یقین این برخی خود مقید به کلامشان بوده و به هیچ وجه از تریبون‏های که دارند، برای سیاه‏نمایی استفاده نمی‏کنند و مدام در حال ارائه راهکار و اجرای آن هستند. این پیشنهاد تقدیم به آنانی که از سیاه‏نمایی بیزارند.

امید روزی روزگاری شاهد زیارت آثار خوشنویسان کاشمر در سازه‏های شکیل تبلیغاتی در جوار بقاع متبرکه و مراکز آموزش عالی و مساجد باشیم. امید روزی روزگاری شاهد نمایشگاه عکس عکاسان هنرمند کاشمر در هر اردیبهشت یا هر ماهی دیگر در سطح شهر و نقاط مختلف شهرستان باشیم. امید روزی روزگاری آثار هنرمندان هنرهای تجسمی شهرستان آذین نقاط مختلف شود. همین آرزو را برای دیدن طرح‏های قالی کاشمر و نقش‏های کاشی‏های بقاع متبرکه و مساجد قدیمی بر تن بیلبوردها داریم. امید کاشمر در حوزه زیباشناسی به عنوان شهری شاخص معرفی شود. امید روزی شاهد اهدای نشان و مدال و تقدیرنامه در سطح استان و کشور به فعالان مدیریت شهری به خاطر تبدیل کاشمر به یک نگارخانه بزرگ باشیم. آمین.

 

 

مجموع رتبه (0)

0 از 5 ستاره

نظر خود را اضافه نمایید

ارسال نظر به عنوان مهمان

0

کاربرانی که در این گفتگو شرکت کرده اند

در خبر نامه وب سایت ما عضو شوید تا از تازه ترین خبرها و مطالب در ایمیل خود باخبر شوید.