دوتار جهانی شد

اخبار ترشیز
Typography

حمید ضیایی 

چهارشنبه ۱۳۹۸/۹/۲۲ خبری مبنی بر ثبت شیوه‌ی ساختن و نواختن دوتار در یونسکو منتشر شد. این خبر در وضعیت فعلی هنر موسیقی که هر روز با پدیده‌های نوظهور بیشتر به سمت ابتذال سوق داده می‌شود، بسیار خوش‌حال کننده بود. حقیقت امر این است که حقِ دوتار و دوتارنوازی بود که جهانی شود. والّا مثل بعضی آثار دیگر یا به دست فراموشی سپرده می‌شد و یا توسط کشورهای همسایه کمافی‌سابق به یغما برده می‌شد.

دوتار و نوازنده‌ی دوتار سهم عمده‌ای در فرهنگ عظیم خراسان بزرگ دارد. راوی حالات و مقامات مردم این دیار است. بیان‌گر باورهای فرهنگی_مذهبی خراسانی‌هاست. خودش به تنهایی تاریخی شفاهی‌است. از عاشقانه‌ها تا عارفانه‌های این دیار را در دل دوبیتی‌ها و زخمه‌‌ها و «کله‌فریاد»هایش دارد. خواندن و نواختن‌اش معنابخش یک‌دیگرند. ترجمان هم‌اند.

موسیقی مقامی با ما از رنج‌ها و شادی‌هایی که از دیرباز بر این دیار رفته است، حرف‌ها دارد...

زنگ کاروانیان را در دل خاک و کویر به گوش‌مان می‌رساند‌.. رنج تاریخ این خطه از ایران عزیز را می‌سراید و تصویر می‌کند. طبیعت، جزوی لاینفک از این موسیقی‌است و همواره در طنین صدای‌‌اش بوی خاک و دُرمنه را هم می‌شود استشمام کرد. می‌شود با نوای دوتار کویر و تاریخ را توأمان درنوردید.

هر مقام‌اش حرفی دارد و هر گوشه‌اش رنجی ناگفته! از هر نای‌اش نوایی می‌آید و از هر طُرفه چمن‌اش مدح اعظمی! این‌ها همه فرهنگ این دیار است. فرهنگ خراسان بزرگ... خراسانی که تاریخی عظیم در پسِ‌پشت دارد و تا به‌امروز پابه‌جاست و تا جهان بادا خراسان نیز باد.

 

 

«نگاهی به وضعیت موسیقی مقامی کاشمر»