کرونا و لزوم تاب آوری اجتماعی

اخبار ترشیز
Typography

 محبوبه وزیری 

اگر چند ماه پیش یک نفر از وجود بیماری گسترده ای که تعداد زیادی از افراد را با خود درگیر می کند و ظرف مدت کوتاهی جهان را در بر می گیرد به ما خبر می داد مطمئنا نمی توانستیم باور کنیم. اگر به ما می گفتند این بیماری به فوت 200 هزار نفر در جهان می رسد. اگر می گفتند  باید تعاملات اجتماعی در جامعه به کمترین حد ممکن برسد ،

بازار و مغازه ها ، مهدکودک ها و مدرسه ها ، دید و بازدید عید و صله رحم ، مساجد و تکایا ، تعزیه و سوگواری ها همه و همه به حالت تعلیق درآید برایمان قابل پذیرش نبود.

کرونا واقعیت خود را بر زندگی ما تحمیل کرد و دو گروه از آن بیشتر آزار دیدند سالمندان و کودکان . در گیر و دار عید وقتی به پدربزرگ ها و به خصوص مادر بزرگ ها گفته می شد امسال بچه ها به نمی توانند به دیدن شما بیایند چون ممکن است ناقل بیماری باشند اشک در چشمانشان حلقه می زد . نبود بچه ها دوربرشان برای بزرگترها معضل بود و حس اهمیت و لزوم کنار هم بودن را به همه یادآوری می کرد. کودکان نیز که عادت به بازی  و سرگرمی و بیرون رفتن و گردش دارند از کرونا آسیب دیدند . در خانه ماندن و سرگرمی مداوم با تلویزیون و گوشی برای بچه ها کسالت به بار آورد و همه منتظر اتمام دوران قرنطینه شدند.

همه این مسائل سبکی ناآشنا و نامانوس در زندگی مردم به وجود آورد که استرس های روانی را مضاعف کرد. فشار روانی ترس از ابتلا به بیماری ، ترس از مرگ ، ترس ازدست دادن عزیزان در اوایل بروز این پدیده به شدت افزایش یافت و باعث ایجاد دوره های اضطرابی در افراد شد . اما کم کم مردم توانستند سازگاری روحی روانی خود را به دست آورند . در جایی خواندم انسان ها برای ادامه زندگی مجبور به سازگاری می شوند و افرادی می توانند بقا داشته باشند که در بحران ها سازگاری با محیط را کسب کنند . شاید عادت طبیعت تحمیل خواسته های خود بر بشر است . به هر حال مردم توانستند خود را با این مسئله سازگار کنند و با گذشتن از پیک بیماری به تعادل روحی برسند.

اما تاثیر کرونا بر وضعیت کسب و کار و معیشت موضوع مضاعفی بود که شکل تازه ای از این معضل را نمایان کرد. امروز بیشتر مشاغل و حرفه ها از این بیماری آسیب دیده اند. روزنامه ها را که ورق می زنیم هر روز به معضل یک گروه پرداخته شده و یک گروه تیتر روزنامه هاست. گردشگری و آژانس های مسافربری ، مهدکودک ها ، سینماها، هتل ها و رستوران ها ...

حتی کسب و کارهای خرد از این بیماری آسیب دیده اند به صورتی که امروزاین سوال مطرح می شود « غم جان مهم تر است  یا غم نان؟» . سلامت و معیشت ازدو رکن اصلی زندگی هستند و جزو نیازهای اولیه برای گذران زندگی . امروز نیاز به حمایت های جانبی و حمایت های دولتی به خصوص برای قشر آسیب پذیر بیش از پیش احساس می شود . امید در دوران پسا کرونایی مردم ایران با همدلی و خلاقیت بتوانند راه های جدیدی برای گذر از این موقعیت سخت هم بیایند .    

مجموع رتبه (0)

0 از 5 ستاره

نظر خود را اضافه نمایید

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
  • هیچ نظری یافت نشد.
در خبر نامه وب سایت ما عضو شوید تا از تازه ترین خبرها و مطالب در ایمیل خود باخبر شوید.