نقد از بهشت روابط عمومی تا قبرستان وب

اخبار ترشیز
Typography

 

رضا فدافن

دوستی گفت:« اینستای فلانی را دیده‏ای؟» ندیده بودم. برابر نظر حضرت دوست مطالعه‏اش کردم. آن فلانی واگویه‏های از یک نهاد فرهنگی را برای خوانندگانش مطرح کرده بود. دوستانی هم نظراتی بر له یا علیه واگویه ایشان بیان کرده بودند. منم مطلبی برایش نوشتم. فردای آن روز دوستی دیگر به همان صفحه و همان واگویه اشارت کرد و نظرم را پرسید.

برایش گفتم که؛ « یقین هر اداره و نهاد و سازمانی طرفداران و منتقدانی دارد. نویسنده مطلب مذکور سعی داشته است نقدش را با سایرین در میان بگذارد.»

پرسید:« با این نقد موافقی؟» توضیح دادم که وجود نقد برای بالندگی و پویایی هر مجموعه‏ای لازم است و به خوب کار کردن موتور محرکه آن مجموعه کمک می‏کند. این موضوع باعث شد واگویه این شماره را به نوع برخورد مسئولان دیارمان به امر نقد اختصاص یابد. به نظر شما کدام مسئول و مدیر و رئیس اداره و نهاد و سازمان و مجموعه دیارمان با مقوله نقد آشنا هستند و با لبخند به آن نگاه می‏کنند و بدان گوش جان می‏سپارند؟ در این یادداشت به فرد و افراد اشارت نمی‏شود. ولی توصیه می‏شود در ذهن ایشان را مرور کنید.

نتیجه این مرور مال خودتان. ما هم در این جا به فرد یا افرادی نمره نمی‏دهیم. ولی چند پیشنهاد را قابل طرح می‏دانیم. ابتداء به ساکن از مدیران و مسئولان شهرستان استدعا داریم سواد رسانه‏ای خود را بالا ببرند. با مقوله رسانه و جریده و مطبوعات و شبکه‏های اجتماعی آشنا شوند و بدانند که دارنده یک تلفن همراه هوشمند می‏تواند یک شهروند خبرنگار و یا یک گزارشگر از این و یا آن آبادی و محله باشد. یک مسئول بایسته است شنونده آراء و نظرات مختلف باشد.

پیشنهاد می‏شود هر مسئولی راه و روشی برای ارتباط با مخاطبانش داشته باشد. برخی در ظاهر هنوز از صندوق ارتباطات بهره می‏برند. موردی را در یک اداره دیدم که در نوع خود جالب بود. صندوق مربوط به ارتباطات در روبروی در ورودی در یک راهرو نصب شده بود. به کنار صندوق ارتباطی رئیس با ارباب رجوع رفتم. احساس کردم چندین نفر دارند نگاهم می‏کنند. صندوق باید در محلی باشد که ارباب رجوع به راحتی کاغذ یا پاکتش را در آن قرار بدهد.

جالب آن که دوربینی هم مشرف بر محل صندوق بود. بگذریم در عصر ارتباطات نوین برخی اقدام به ارائه ایمیل و نشانی مدیر در انواع شبکه‏های اجتماعی می‏کنند. خوشحالیم که مدیران دیارمان دارای ایمیل و سابقه حضور در شبکه‏های اجتماعی هستند. دوستی به طنز می‏گفت روزگاری در دهه قبل مدیری به دبیرخانه گفته بود:« ایمیل‏هایم را در کارتابل بگذار برایم بیاور تا بخوانم و دستور مقتضی را مبذول کنم!»

برخی از مدیران به برگزری نشست‏های پرسش و پاسخ در عالم واقع و مجازی معتقد هستند. اینان تنها در پایان سال و دم عید در میان جمع کارکنانشان حاضر نمی‏شوند، بلکه در طی سال به کرات با ابواب جمعی خود نشست و برخاست دارند و حواسشان هست که تکریم کارمند شاه کلید تکریم ارباب رجوع است. باور بفرمایید هستند مدیرانی که حواسشان به زیرمجموعه‏شان به دور از هر شعار هست. بعض مسئولان شهرستان هم علاقه به بازدید سر زده دارند.

اینان بی‏سروصدا به ادارات و نهادها و سازمان‏های مختلف سر می‏زنند و حسب جایگاه مدیریتی خود از ارباب رجوع کمیت و کیفیت ارائه خدمات و میزان پاسخگویی آن اداره را می‏پرسند. در ادوار قبل یکی از فرمانداران شهرستان تعلق خاطر خاصی به این قبیل بازدیدهای سرزده در روزهای پنجشنبه داشت. چند باری با وی همراه شدم. صحنه‏های جالبی اتفاق می‏افتاد. در یک اداره رئیس به ماموریت مشهد رفته بود برای دیدار مدیر کل.

فرماندار داستان را تلفنی از مدیرکل پرسید. ایشان برگزاری هر گونه جلسه و دیدار را تکذیب کرد. بنده خدا مدیر مربوطه غیر بومی بود و رفته بود به خانواده‏اش سر بزند و ارباب رجوع هم منتظر یک امضاء بودند. جالب‏تر آن که جانشین آن رئیس هم حضور نداشت و وقتی هم که آمد فرماندار را نشناخته بود!. پشت در یکی از اطاق‏ها چند ارباب رجوع ایستاده بودند. در باز بود و پشت هیچکدام از چهار میز کارمندی ننشسته بود.

آبدارچی اداره توضیح داد که یکی دو نفر وقتی رئیس نیست دیرتر می‏آیند. یکی هم رفته نان برای صبحانه‏اش تهیه کند و یکی دیگر یحتمل رفته قضای حاجت. رخسار ارباب رجوع وقتی متوجه شد فرماندار به طور سرزده به بازدید اداره آمده است، جالب بود. روابط عمومی اداره هم نبود. اگر فرد یا افرادی به رئیس این اداره انتقاد بکنند چه پاسخی خواهند شنید؟ کاش این بازدیدهای سرزده در دستور کار مدیران ارشد شهرستان قرار بگیرد و اگر قرار دارد خدا را شکر.

به وجود روابط عمومی در آن اداره اشارت شد. بیست و هفت اردیبهشت هم روز روابط عمومی بود. به نظر شما روابط عمومی‏ها چه جایگاهی در سپهر تکریم ارباب رجوع و پاسخگویی و اطلاع‏رساانی و آگاهی‏بخشی دارند؟ سوال سختی است؟ هر چه هست پاسخش سخت است. روابط عمومی یک وظیفه ذاتی دارد. باید کاری کند که مجموعه بسان یک فضای شیشه‏ای در معرض دید ارباب رجوع باشد از درون برون و از برون درون به طور شفاف دیده شود.

واضح و مبرهن است که این دیده شدن مربوط به مسایل مورد اشاره ارباب رجوع است. چند درصد از ادارات و نهادها و سازمان‏های دیارمان دارای روابط عمومی است؟ چند درصد از این روابط عمومی‏ها آچار فرانسه نیستند؟ آری تعجب نکنید در بعض ادارات و جاها یک کارمند روابط عمومی چندین کار را باید به سر منزل مقصود برساند. در بعض جاها (یقین غیر از دیارمان) این روابط عمومی یک بله قربان‏گو می‏باشد.

در این قبیل موارد نقش روابط عمومی در کنار زنده باد گفتن‏ها، نصب اطلاعیه‏های عزا و بَنرهای تبریک به مدیر و پارچه‏های تعریف و تمجید و بیلان کاری است. خدا را شکر از این موارد در دیارمان یافت نمی‏شود!. به اصل مطلب برگردیم. شنیدن نقد باعث اعتلای هر مجموعه می‏شود. فرهنگ‏سازی در این راه کاری کارستان است. ای‏کاش هر اداره و نهاد یک سامانه اینترنتی فعال و پویا داشته باشد.

به ارکان مدیریتی شهرستان پیشنهاد می‏گردد هر از گاه سایت هر اداره و نهاد و سازمان را از منظر تکریم ارباب رجوع و میزان پذیرش نقد و نوع ارتباط و تعامل با شهروندان و اهالی شهرستا بررسی کنند. می‏شود حدس زد که خیلی جاها فاقد سامانه اینترنتی هستند. در خیلی جاها سامانه اینترنتی به‏روز نیست. و در مواردی اگر هم به‏روز است فاقد اطلاعات مورد نیاز ارباب رجوع و منتقدان هستند. امید که کاشمر بدل به بهشت منتقدان باشد و شباهتی به قبرستان وب نداشته باشد.

 

مجموع رتبه (0)

0 از 5 ستاره

نظر خود را اضافه نمایید

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
  • هیچ نظری یافت نشد.
در خبر نامه وب سایت ما عضو شوید تا از تازه ترین خبرها و مطالب در ایمیل خود باخبر شوید.