رقابت های زیانبار به نفع فرصت طلبان است

اخبار ترشیز
Typography

سید علیرضا نبوی ثالث 
جمعی به در پیر خرابات خرابند
قومی به بر شیخ مناجات مریدند
زنهار مزن دست به دامان گروهی
کز حق ببریدند و به باطل گرویدند
فروغی بسطامی

در عرصه ی سیاست، رقابت گاهی بین دو جناح و گاهی به صورت درون گروهی بین تشکل های همسو در داخل یک جناح اتفاق می افتد. اصل رقابت در هر شرایطی سازنده است مشروط به این که این رقابت ها بر مبنای یک سری اصول و قواعد و ضوابط خاص با حفظ احترام به سلایق مختلف در ضمیر فعالان سیاسی نهادینه شود،

در غیر این صورت جدال های جناحی ، نبرد اصولگرایان واصلاح طلبان ، چانه زنی گروه های همسو برای رسیدن به مناصب قدرت، به نوعی رقابت زیانبار تبدیل می شود که به نفع فرصت طلبان است.
فرصت طلبان افراد شناخته شده ی خاصی نیستند که به راحتی در جامعه یا درون طیف های سیاسی قابل شناسایی باشند. اخیرا جلیل رحیمی جهان آبادی نماینده ی اصلاح طلب مردم تربت جام ، تایباد و باخرز در مجلس شورای اسلامی ، در انتقاد از دولت و مجلس ابراز نگرانی کرد که : «نگذارید کشور تسلیم فرصت طلبان شود» وی در نطق پیش از دستورش به نمایندگان جدیدالورود گفت:«زمانی که در این مجلس حضور نداشتید، گمان می کردید مشکل مجلس اصلاح طلبان هستند اما امروز می بینید که مشکل کشور نه اصلاح طلبی و نه اصولگرایی بلکه فرصت طلبان و تصمیم گیرندگان در سایه ی کشور هستند.» وی تصریح کرد که:« در این صد روزی که نماینده ی ملت در مجلس انقلابی هستید ، قیمت برنج به 4 برابر و خودرو به 3 برابر افزایش یافته و ارزش پول ملی 300 درصد سقوط کرده است، واردات کالاهای غیرضروری با ارز دولتی در حال انجام است...» رحیمی مغز کلامش این بود که وزارتخانه را نه وزرا ، بلکه مافیای کنار آن ها هدایت می کنند.» و منظورش از فرصت طلبان به قرینه ی معنوی می تواند همین مافیای کنار وزرا باشد.
این روزها مشکل عمده ای که هر دو جناح اصلاح طلب و اصولگرا را تهدید می کند این است که نه تنها در رقابت با رقیب بلکه در درون خودشان افرادی وجود دارند که اکثرشان به شدت متکبر و مغرور شده اند و تنها خودشان را عقل کل می دانند، هیچ کدام حرف دیگری را قبول ندارند و هر یک فلسفه ی سیاسی خاصی برای خودشان دارند و توان دست یابی به یک توافق پایدار بین گروه های همسو را از دست داده اند چه برسد به توافق های سازنده با رقیب به خاطر منافع مردم و سربلندی کشور. بسیاری از فعالان سیاسی به فکر مردم نیستند و منافع حزبی و جناحی را بر منافع مردم ترجیح می دهند . ماحصل همه ی این رقابت های زیانبار و این همه کارشکنی و اختلاف پراکنی بین نیروهای سیاسی درون نظام این شده که به قول خودشان:« ناکارآمدی مدیریتی اشباع شده، مردم مخصوصا قشر متوسط و ضعیف جامعه، زندگی عادی خودشان را با سختی می گذرانند . نابسامانی بازار ارز، خودرو، سکه و مسکن، بیکاری فزاینده و تورم افسار گسیخته در حوزه های اساسی مورد نیاز مردم مثل کالاهای اساسی و اجاره منزل جامعه را کلافه کرده است.» مردم برای تامین هزینه های اولیه زندگی شان دچار مشکل هستند و در شرایط سختی به سر می برند.
اصولگرا و اصلاح طلب ، دولت و مجلس برای حل مشکلات اقتصادی حرف تازه ای ندارند، ضمن این که مشکلات اقتصادی مردم با حرف حل نمی شود. هیچکدام قادر به انجام کار خاص و بزرگی نیستند.
بخشی از اصلاح طلبان هوادار دولت فکر می کنند چون این مجلس بر اساس مخالفت با دولت تشکیل شده است نمی تواند عصای دست دولت باشد بخشی از اصولگرایان فکر می کنند که رئیس جمهور ، توان مدیریت ندارد، بیشتر در حال وقت کشی است و ناکارآمدی و ناتوانی وزیران در هیات دولت به حدی است که قادر نیستند کارها و برنامه های دولت را بر اساس سلیقه و برنامه ریزی هایی که دارند به درستی ادامه دهند و در حد موثر به نقطه ی هدف نزدیک شوند. میزان اعتماد مردم به سخنان رئیس دولت بسیار کاهش پیدا کرده است.
وقتی رئیس شورای شهر تهران - محسن هاشمی- با این صراحت در حساب توییتری اش می نویسد که :« این روزها همزمانی چالش های ، تحریم، تورم، بیکاری، رکود و کرونا موجب پدیده بحران های همزاد در اقتصاد کشور شده و در چنین شرایطی مردم از مسئولین انتظار حل مشکلات را دارند اما متاسفانه مردم هر زمان مسئولین از گشایش مشکلات صحبت کرده اند، برای مردم جنبه ی جوک و شوخی داشته است.» از منتقدین غیر اصلاح طلب چه انتظاری می توان داشت؟


وقتی امیر حسین قاضی زاده- نایب رئیس مجلس- معتقد است « رفتار مجلس با دولت در شرایط فعلی، درک زمان و مکان است. معتقد است استیضاح وزیر چاره ی کار نیست، زیرا هر وزیری رفته، وزیری بهتر نیامده و اتفاق مثبتی رخ نداده است و معتقد است که مجلس اگر بخواهد در خط مطالبه گری حقیقی حرکت کند، باید تقریبا هر روز یک وزیر عزل شود ، اما با توجه به این که در نهایت تا مرداد ماه سال آینده دولت فعلی روی کار است، این کار به صلاح نیست.» ، این استدلال شگفت انگیز یعنی مردم باید تا 10 ماه دیگر شاهد بدبختی روزافزونشان باشند.
چرا مجلس و دولت با هم افزایی لازم برای جلو گیری از تیره روزی بیشتر اقشار فرودست قدمی برنمی دارند، خدا کند مجلس و دولت با رویکردی شفاف و قابل قبول به فکر حل مشکلات اقتصادی مردم باشند . از رقابت های زیانبار پرهیز کنند و به فکر خوشبختی توده ی مردمی باشند که « اگر چه نان ندارد بخورد اما میدان دید باز و وسیعی دارد.»

مجموع رتبه (0)

0 از 5 ستاره

نظر خود را اضافه نمایید

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
  • هیچ نظری یافت نشد.
در خبر نامه وب سایت ما عضو شوید تا از تازه ترین خبرها و مطالب در ایمیل خود باخبر شوید.