حمایت‌های مردمی از حیوانات

اخبار ترشیز
Typography

حمید ضیایی 

 آنچه سرنوشت انسان را تعیین می‌کند، نوع زیست و رفتار او با محیط زیست‌اش است. ما باید بپذیریم که در این جهان تنها نیستیم و این جهان هم تنها برای ما خلق نشده است. به بیان دیگر احترام به تمام هستی، احترامی خالصانه به خالق این جهان هستی است. اگر بیاموزیم که با جهان چگونه رفتار کنیم،

قطعاً این جهان را زیستگاه بهتری خواهیم یافت. همه‌ی ذرات عالم با نظم و قاعده‌ای مثال‌زدنی در حال حرکت و انجام وظایف خود در این جهان لایتناهی هستند؛ چه آن‌ها که با چشم دیده می‌شوند و چه آن‌ها که دیده نمی‌شوند. امروزه علم بسیاری از انرژی‌هایی را که انسان از خود ساطع می‌کند، ثابت کرده است. این انرژی‌ها در گذشته میان آموزه‌های ملی_مذهبی‌ ما هم وجود داشته و با ایهام و کنایه و گاهی با صراحت از آن‌ها یاد شده است. این فرهنگ غنیِ احترام گذاشتن به طبیعت و جهان هستی هم در ادبیات ما نمود داشته و بارها به ما گوشزد شده است. آنچه می‌خواهم در این میان بگویم سخنی از مولاناست که به زیبایی بیان کرده : « این جهان کوه است و فعل ما ندا/ سوی ما آید نداها را صدا»؛ بازخورد رفتار ما در این جهان را نمی‌شد از این زیباتر بیان کرد. بیانی که در آن نقش جهان هستی را نشان می‌دهد. این یک آموزه‌ی مهم برای زیستنی آگاهانه در این جهان است. باید بدانیم که هرطور  با جهان هستی رفتار کنیم، سوی ما بازخواهد گشت.

امروزه که هرکس دغدغه‌ی زندگی خود را دارد و سر در لاک انزوا و مشغله‌ی خود کشیده و بی‌خبر از جهان هستی‌است، عده‌ای علاقه‌مند به حیوانات گرد هم جمع شده‌اند و به دیگر مخلوقات این جهان خدمت می‌کنند. مهربانی با حیوانات که بی‌شک رازی در پس خلقتشان نهفته است یکی از کارهایی‌است که ایشان انجام می‌دهند. درمان سگ‌ها و گربه‌های خیابانی که در بسیاری مواقع با آنان نامهربانی و گاهی به‌طور غیراصولی به آن‌ها غذارسانی می‌شود، از کارهایی‌است که انجام می‌دهند. این گروه که زیرمجموعه‌ی  «موسسه‌ی زیست محیطی زادسرو ترشیز» است به سرپرستی خانم « پریسا مظفری» فعالیت خود را آغاز کرده. این گروه اهداف بلند مدتی دارد که در ادامه و در گفت‌وگویی که با سرپرست این مجموعه داشته‌ام، خواهید خواند.

آنچه در ادامه می‌خوانید گفت‌وگویی با خانم پریسا مظفری، سرپرست «کمیته‌ی حمایت از حیوانات» است.

 

 

+ انگیزه‌ی شما از ایجاد این مکان چه بود؟

 

-گروهی که امروز هستیم، حدود 9 نفر است که حدود 10-15 سال است که در به‌طور خودجوش در حال انجام امداد و نجات و غذارسانی به حیوانات هستیم. مهم‌ترین انگیزه‌ی ما از ایجاد پناهگاهی برای حیوانات، جلوگیری از کشتار سگ‌ها در سطح شهر برای کم کردن تعداد آن‌ها بوده؛ دوم امداد و نجات سگ‌های بیمار، مادر و توله‌ها که در جای مناسب قرار می‌گیرند، و باید به آن‌ها رسیدگی شود، سگ‌هایی که شکستگی دارند و یا دچار عفونت هستند و به تعریفی محکوم به مرگ هستند در هر کجای شهر که قرار بگیرند، این‌ها را امداد می‌کنیم و در مرحله‌ی بعدی عقیم‌سازی سگ‌هایی هست که از سطح شهر جمع‌آوری می‌کنیم. به مرور این‌ها را عقیم‌سازی خواهیم کرد و پلاک خواهیم زد و قلاده‌های شب‌رنگ برای آن‌ها نصب خواهیم کرد که وقتی در سطح شهر رفت‌وآمد می‌کنند، همشهریان بدانند که این سگ‌ها تحت درمان اصولی قرار گرفته‌اند، و هم اینکه تعداد این‌ها به مرور کم و از ایجاد مزاحمت این‌ها کاسته شود. انگیزه‌ی دیگری که از تأسیس این پناهگاه داشتیم فرهنگ‌سازی در بین مردم برای رعایت حقوق حیوانات است. حالا این حیوانات می‌توانند سگ‌ها باشند و یا گربه‌ها و یا هر حیوان دیگری که در جامعه و در اطراف ما حضور دارند؛ این فرهنگ‍سازی می‌تواند برای پرنده‌ها و جوجه‌ها و دیگر حیواناتی که حتا در دامداری‌ها هستند انجام شود که مردم نحوه‌ی نگهداری آن‌ها را بلد نیستند. پس با این تعریف می‌بینید که هدف ما از ایجاد این تشکل فقط و صرفاً جمع‌آوری سگ‌ها و گربه‌ها نبوده و نیست؛ هدف ما فرهنگ‌سازی برای مردم است تا مردم یاد بگیرند که چگونه حقوق حیوانات را رعایت کنند و در کنار آن‌ها یک زندگی مسالمت‌آمیز را داشته باشند.

 

+سگ‌هایی که جمع‌آوری می‌کنید تا مدت محدودی از آن‌ها نگهداری و بعد رهاسازی می‌کنید؟

 

 

-در حال حاضر مکان ما بسیار کوچک است. ولی در حال فضاسازی هستیم که سگ‌هایی که اول جمع‌اوری می‌شوند، اول قرنطینه شوند و بعد معاینه شوند که مشکلی نداشته باشند؛ اگر مشکلی نداشته باشند عقیم‌سازی می‌شوند و بعد از آن پلاک می‌شوند و در مکان‌های مشخصی رهاسازی می‌شوند. مکان‌هایی که بدانیم در آنجا به غذا دسترسی دارند و در عین حال مزاحم همشهریان هم نباشد. یعنی در محیط‌های مسکونی رهاسازی نمی‌کنیم. یک‌سری سگ‌ها هم هستند که دارای معلولیت‌اند و نمی‌توانند در محیط بیرون بمانند و مداواپذیر هم نیستند، این‌ها را در محیط پناهگاه نگهداری خواهیم کرد که در امان باشند.

 

 

 

+بفرمایید که سگ‌هایی که به این مکان می‌آورید، واکسینه می‌شوند؟

 

 

-اگر از لحاظ مالی پشتیبانی شویم، حتماًاین کار را انجام می‌دهیم. الآن هزینه‌ی واکسینه شدن هر سگ، در صورتی که کلینیک‌های دامپزشکی حمایت کنند، حدود 200 هزارتومان است. یعنی برای هر قلاده سگ ما به این مبلغ نیاز داریم. هزینه‌ی عقیم‌سازی سگ‌های «نر» به صورت حمایتی هر قلاده 150 هزارتومان است که این را هم کلینیک‌های دامپزشکی گفته‌اند که فقط پول مواد اولیه را از ما می‌گیرند و برای سگ‌های ماده هر قلاده 300 هزارتومان هزینه دارد. ما الان در بحث رهاسازی‌مان قصد واکسیناسیون را نداریم، مگر اینکه حمایت‌های مردمی و دولتی را داشته باشیم. مثلاً اداره‌ی دامپزشکی حداقل واکسن هاری را رایگان در اختیار ما بگذارد که ما بر ای هر سگی که رها می‌کنیم نیاز نباشد پول واکسن بدهیم. ما این آمادگی را داریم که این کار را انجام بدهیم. یک نکته را هم باید در نظر بگیریم که واکسیناسیون هم فقط برای توله‌ها باید انجام بشود؛ چرا که واکسینه کردن سگ‌های بزرگ زیاد هم فایده‌ای ندارد؛ اما توله‌ها را می‌توانیم واکسینه کنیم که از انواع بیماری‌های عفونی و روده‌ای و... در امان باشند. فعلاً باتوجه به بودجه‌ای که در اختیار داریم، برنامه‌ای برای واکسنیاسیون نداریم. مگر اینکه تعدادتوله‌هایی که قرار است در پناهگاه باشند واکسینه شوند؛ چرا که این محیط به دلیل تعدد سگ‌ها آلوده است و احتمال بیماری‌شان زیاد است.

 

 

+چه برنامه‌ای برای سگ‌هایی که قرار است اینجا باشند دارید؟

-باید کمی صبر کنیم و منتظر زمان باشیم تا ببینیم از طرف ارگان‌های دولتی حمایت می‌شویم یا نه! اگر شهرداری مکانی در اختیار ما بگذارد و آن امکاناتی که برای فضاسازی لازم است را به ما بدهد می‌توانیم از هزینه‌هایی که مردم به ما کمک می‌کنند کار واکسیناسیون را انجام بدهیم. خب! به‌هرحال ما یک موسسه‌ی مردم نهاد هستیم و مردم هم از ما حمایت می‌کنند؛ اما اگر قرار باشد تمام آن هزینه‌ها با خود ما باشد، فعلاً نمی‌توانیم این کار را انجام دهیم.

 

 

+سگ‌ها را چه‌طور شناسایی می‌کنید و چه‌طور از سطح شهر جمع‌آوری می‌کنید؟

 

-فقط با اطلاع‌رسانی مردم! اینکه خودمان ببینیم و یا مردم به ما گزارش بدهند که موردی هست که احتیاج به کمک و امداد دارد، بچه‌های تیم امداد و نجات ما که فعلاً چهارنفر هستند به محل می‌روند. ما این را از طریق صفحه‌ی اینستاگرام اطلاع داده‌ایم که هر زمان با ما تماس بگیرند گروه ما به محل خواهد رفت. پیش آمده که ساعت 2 نیمه‌شب هم گروه امداد ما برای جمع‌آوری و امداد به محل اعزام شدند. فقط یک خواهش از همشهریان عزیز داریم! سگ‌هایی که نیاز به مداوا ندارند، باید به‌صورت مسالمت‌آمیز با آن‌ها زندگی کنیم. این کار هم نیاز به فرهنگ‌سازی و چه بسا آموزش دارد. چرا که ما هرچه پناهگاه را وسیع در نظر بگیریم و یا بودجه‌ی زیادی هم داشته باشیم توانایی نگهداری تمام سگ‌های سطح شهر را نداریم. پس فعلاً مواردی را که سالم هستند به ما گزارش ندهند. اجازه بدهند ما بیشتر تلاش‌مان را صرف جمع‌آوری توله‌ها و سگ‌های معلولی کنیم که احتمال آسیب‌ و مرگ و میرشان زیاد است. چرا که برای این‌ها دشوار است بخواهند برای خودشان غذا پیدا کنند. موارد مجروح و توله و معلول برای ما در اولویت است.

 

 

+گفته بودید وقتی گزارش می‌دهند همان اطرف حیوان باشند که آن حیوان جایی نرود. این را مردم باید مراقب باشند؟ کمی توضیح بدهید!

 

 

-سگ‌ها حیواناتی هستند که یک جا آرام نمی‌گیرند و جا عوض می‌کنند. وقتی به ما گزارش می‌دهند که یک سگ در فلان مکان هست، تا وقتی گروه امداد و نجات ما به آن محل برود، با توجه به طول مسافت ممکن است که نیم‌ساعتی طول بکشد، که مسلماً آن حیوان از آنجا می‌رود؛ هر چند که ما اطرف آن محل را بررسی می‌کنیم، اما اگر کسی که با ما تماس می‌گیرد مراقب باشد، در تسهیل کار ما خیلی نقش دارد.

 

 

 

+چه برنامه‌هایی برای آِینده دارید؟

 

-یکی از اهداف بلندمدت ما که کلاً با همین هدف این پناهگاه را راه‌اندازی کرده‌ایم این است که می‌خواهیم یک پناهگاه حیوانات داشته باشیم؛ نه صرفاً یک پناهگاه برای سگ‌ها! اینجا قرار است که به‌صورت یک پارک حیوانات در بیاید. دوست داریم که این فضا شامل یک کلینیک تخصصی برای حیوانات باشد که هرکس حیوان خانگی مثل پرنده و دیگر حیواناتی که  دارد راحت بتواند به این مکان دسترسی داشته باشد؛ دوست داریم که در آن محیط انواع حیوانات خانگی را نگهداری کنیم مثل: مرغ و خروس و بوقلمون و حتا اسب، که بچه‌هایی که در محیط‌های شهری و آپارتمانی زندگی می‌کنند و هیچ‌گاه این حیوانات را از نزدیک ندیده‌اند و یا حتا در محیط زندگی‌شان امکان نگهداری این حیوانات را ندارند، بتوانند به این مکان بیایند و از اینجا دیدن کنند. به‌نظر من دلیلی ندارد که من و یا شما یک سگ را در خانه‌ی خود نگهداری کنیم. می‌خواهیم به مردم آموزش دهیم که با توجه به شرایط زندگی آپارتمانی فعلی اصلاً مناسب نیست که در آنجا یک سگ یا گربه را نگهداری کنند؛ چرا که ما نمی‌توانیم آن‌طور که باید و شاید به این حیوانات رسیدگی کنیم و شرایط لازم را نمی‌توانیم برای آن حیوان مهیا کنیم. باید بگویم که این امر امروزه بنا به چشم و هم چشمی‌هایی که مد شده انجام می‌شود و این حیوان را به خانه می‌بریم که هم خودمان را اذیت می‌کنیم و هم آن حیوان اذیت می‌شود. اگر ما این محیط را در شهرمان داشته باشیم، خیلی بهتر خواهد بود؛ چرا که می‌توانیم برویم و ببینیم و هم لذت ببریم و هم شرایط را برای خودمان و حیوانات سخت نکنیم.

 

 

+این محیط را چه ارگانی می‌تواند در اختیار شما بگذارد؟

 

-فعلاً شهرداری قول یک زمین را به ما داده که در اختیارمان بگذارد که البته ممنون می‌شویم که در فضاسازی آن هم به ما کمک کنند. یعنی بخواهیم آنجا را جداسازی کنیم و محیط‌های کلینیکی آن را بسازیم، این لطف بزرگی خواهد بود که در این زمینه هم به ما کمک کنند. البته آقای شهردار لفظاً به ما قول یک زمین را داده‌اند. برای این قول ما هیچ قراردادی با شهرداری نبستیم؛ بیشتر یک قول شفاهی است که امیداوریم محقق شود. هرچند که اگر شهرداری برایش مقدور نباشد، منابع طبیعی هم می‌تواند این کار را برای ما انجام دهد که حداقل ما مجبور نباشیم اجاره‌ی مکان بدهیم. الان برای همین جای کوچک ما مجبوریم ماهیانه 350 هزارتومان اجاره بدهیم. ببینید! منابع طبیعی زمین‌های زیادی دارد که می‌تواند به‌صورت بلندمدت در اختیار ما بگذارد؛ چرا که هرکجا ما هزینه و فضاسازی کنیم، باز اگر جای دیگر بخواهیم برویم این هزینه‌ها تکرار می‌شود. همین حالا ما در اینجا داریم هزینه‌ی فضاسازی می‌کنیم و نمی‌دانیم تا چندماه دیگر اینجا خواهیم بود و جای دیگری هم بخواهیم برویم دوباره باید همین کار را بکنیم.

 

 

+حمایت‌های مردمی خوب بوده؟ تاکنون استقبال هم شده؟

 

 

-مهم‌ترین کاری که تا حالا شده، حمایت‌های مردمی بوده! یعنی اگر حمایت‌های مردمی نبود، ما هیچ‌کاری نمی‌توانستیم بکنیم...

 

توضیح:« وقتی صحبت من با خانم مظفری به اینجا و حمایت‌های مردمی رسید، بغض‌شان ترکید، نمی‌دانم این بغض و اشک شوق بود یا چیز دیگری! فقط آنچه در این لحظه می‌دیدم عشق به محیط زیست و حیوانات بود که در سرتاسر وجود ایشان و تمام بر و بچه‌های این گروه موج می‌زد!» ادامه‌ی حرف‌ها ناقص ماند....

 

-ببینید! تا همین الآن هم حمایت‌های مردمی بوده که ما را سرپا نگه داشته؛ ما حتا اسپانسرهایی داریم که کاشمری هستند و خارج از کشور زندگی می‌کنند و ماهیانه مبالغی به ما کمک می‌کنند. نیروی انسانی این پناهگاه هم که خودمان هستیم و فعلاً هزینه‌ای برای آن نمی‌پردازیم. امیدوارم که روزی بتوانیم نیروی انسانی هم استخدام کنیم که بچه‌ها این‌قدر خسته نشوند.

 

 

+چرا دنبال این کار آمدید؟ چه چیزی شما را به این سمت کشید؟

 

-عشق به حیوانات، عشق به محیط زیست، و عشق به فرهنگ‌سازی. چیزی که جایش در جامعه‌ی ما خالی است، فرهنگ‌سازی بین مردم است. از بین بردن بعضی خرافات که از قدیم بین مردم رواج داشته و هنوز هم هست؛ من خودم بیشتر دوست دارم که فرهنگ مردم جامعه را بهتر کنم. دوست دارم در این کار نقش داشته باشم؛ والّا من به تنهایی چند سگ را می‌توانم تیمار کنم؟ از پس‌اش بر نمی‌آیم! تا زمانی که یک دامدار وقتی سگ‌اش زایمان می‌کند و توله‌های نر را نگه می‌دارد و توله‌های ماده را دور می‌اندازد، من هر چه هم جمع کنم، باز هم نمی‌رسم. او باید یاد بگیرد که سگ‌اش را عقیم کند که سالی 20 تا توله در طویله‌اش اضافه نشود. این کار را بلد نیستند! ما دوست داریم یک تیم داشته باشیم که این‌ها را بفرستیم پیش دامدارها تا به این‌ها آگاهی بدهند، که مثلاً شما که سگ داری باید غذای سگ این باشد و با این شیوه‌ی سگ را نگهداری کنی؛ اگر سگ داری باید واکسنش را بزنی و حتا خودت واکسن «کزاز» بزنی؛ اگر نمی‌توانید این کار را بکنید بهتر است که حیوان نیاورید. اگر توانایی نگهداری با این شیوه نیست، بهتر است که ما این فضا را درست کنیم آن‌ها بیایند و ببنیند. برای گردش‌های علمی هم کاربرد دارد. این اهداف بلندمدت ماست که اگر مردم کمک ما نکنند، نمی‌توانیم هیچ‌کاری انجام دهیم.

 

 

+برای خطرات احتمالی این‌کار چه کردید؟

 

 

-با این خطرات هم که قبلاً مواجه بوده‌ایم. ما قبل از اینکه پناهگاه داشته باشیم، هرکدام از بجه‌های ما جداگانه کار امداد و نجات را انجام می‌دادند؛ قبلاً که پناهگاه نبود، ما این حیوانات رو به خانه‌ی خودمان می‌بردیم و در آنجا نگهداری می‌کردیم؛ اما حالا که اینجا یک فضای بزرگتر و منسجم‌تری هست مسلماً بچه‌هایی که اینجا کار می‌کنند، مرتباً باید واکسینه شوند و تحت نظر پزشک باشند، کارت معاینه داشته

مجموع رتبه (0)

0 از 5 ستاره

نظر خود را اضافه نمایید

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
  • هیچ نظری یافت نشد.
در خبر نامه وب سایت ما عضو شوید تا از تازه ترین خبرها و مطالب در ایمیل خود باخبر شوید.