ندر حکایت دلواپسانی که مدیحه‏سرای همیشه زنده تاریخند

اخبار ترشیز
Typography

در جلسه‏ای دعوتم. میزبان به همه خیر مقدم عرض می‏کند. قرار است یک صاحب‏منصب در این نشست بعد از جناب میزبان سخنرانی کند. میزبان را می‏شناسم، در ادوار مختلف در دیارمان مسئولیت داشته است.

جناب میزبان در وصف دولت صحبت می‏کند. اهل جلسه عموماً افرادی هستند که در ادوار مختلف صاحب مسئولیت بودند. در کارشان خبره هستند و سرد و گرم روزگار را چشیده‏اند. میزبان به در سال آخر دولت تدبیر و امید به نقد دولت قبلی و دولت‏های دیگر می‏پردازد. از دستاوردهای دولت فعلی می‏گوید. برایم یک نکته عجیب است، این فرد میزبان منصوب دورانی است که خود مشغول نقد آن است. جالب‏تر آن که از سه سال گذشته به گونه‏ای حرف می‏زند که انگار همین دیروز دکتر روحانی رئیس جمهور شده و اولین کارش انتصاب این آقای میزبان به سمت فعلی‏اش هست.

در سه سال گذشته و پیش از آن بارها شنیده بودم که این آقای میزبان ثناگوی وضعیت موجود هست. در قدیم‏ها هم که مسئول بود ثناگوی وضعیت موجود بود. شاید برای همین همیشه مطرح بود. اهل جلسه ساکتند. به کنار دستی نگاه می‏کنم غرق یک بازی در موبایلش هست. آن‏سوتر نیز یکی دارد زیر لب به جوکی که تازه دریافت کرده می‏خندد. چند نفری دیگر هم مشغول موبایلند. یکی از صفحه روبرو دارد با موبایلش عکس می‏گیرد. یواشکی در حال سلفی گرفتن هست. از کنار دستی نظرش را در باره حرف‏های جناب میزبان می‏پرسم. با لبخند از ضرورت حفظ پست دم می‏زند. تاکید می‏کند باید با سیاست ریاست کرد. نوبت سخنران می‏شود. سخنران بسیار شوخ‏طبع است. با اشاره به سر دَم از تدبیر می‏زند و با نشان بردن انگشت دست راستش به سمت چپ امید را نشان می‏دهد.

بخشی از صحبت‏های جناب سخنران در مدح و منقبت جناب میزبان است. ایشان کمی صراحت لهجه دارد و قوی‏تر از میزبان دولت قبلی را می‏نوازد. در سخنان وی هم این نکته مستتر است که انگار دوران تدبیر و امید در دیارمان در همین چند ماه اخیر شروع شده است. حسب جایگاهی که دارد به ارائه آمار و اعدادی در باره افتخارات دولت در منطقه می‏گوید. دستاوردهای را بر می‏شمارد که به طور یقین جزو افتخارات افرادی دیگر در این منطقه هستند. به اهل جلسه زیر چشمی نگاهی می‏اندازم. در ردیف جلو افرادی را می‏بینم که بعضاً پا در رکاب دیگرانی بودند که امروز نیستند. اینان به درستی جهت وزش باد را تشخیص دادند و به خوبی در نقش جدیدشان فرو رفته‏اند. به یاد می‏آورم که در پاییز و زمستان گذشته برخی از اینان هر روز اوضاع را رصد می‏کردند. کنجکاو بودند ببیند در هفتم اسفند 1394 چه کسی برنده رقابت‏های انتخابات مجلس است.

آری این روزها در بعضی جاها برخی افراد که چند سالی است مسئولیت دارند، به نقد گذشته خودشان پرداخته‏اند. البته داعیه اینان نقد خودشان نیست. بیشتر در صدد مدح وضعیت فعلی هستند ولی ناخواسته خودشان را به قضاوت گذاشته‏اند. انگار به حافظه خودشان هم اعتمادی ندارند و از یاد برده‏اند که دارند مدیریت خودشان را در منطقه در ترازوی نقد قرار می‏دهند. در جلسه مذکور فرد سخنران گذشتگان را نواخت. به تعبیر من اکثر اعضاء را نواخت. اکثر افراد همانانی بود که در گذشته پست و منصبی داشتند. آن روز به لطف وجود اینترنت سری به اخبار مربوط به این افراد در ادوار گذشته زدم. آن روزها هم بسان این روزها برخی از اینان ساکت بودند. برخی دلواپس تحریم و برجام بودند. برخی مدیحه سرا بودند. جمعی نیز به واقع اهل کار بودند و بی‏اعتناء به وزش‏ بادهای موسمی عوالم سیاست به خدمت مشغول بودند. امروز نیز اینگونه است.

برخی دلواپس ظهور دلواپسان هستند. این دلواپسان همیشه دلواپس تاریخ سیاسی کشورمان دوست دارند در مقابل خود دلواپسانی داشته باشند تا خوراک کلام آنان باشند. اینان دوست دارند به لطایف‏الحیل یک وضعیت فرضی را در ذهن مخاطب پرورش دهند و آن را علت‏العلل همه مشکلات معرفی کنند. دوست دارند همیشه از وضعیت فعلی تعریف کنند. وجود مشکلات احتمالی را به گذشتگان ربط دهند. هر چی خوبی است از آن آنان است و تمام نقدها ریشه در دیگران دارد. اینان خود را برتر از دیگران می‏پندارند و بر این گمان هستند که در حال بیان شرح کشاف هستند. مخاطب شناسی نکته مهمی است. بایسته است این دلواپس شناسان به یاد داشته باشند؛ اینجا کاشمر است. شهری که به نجف اصغر و قم ثانی معروف است. اهالی ولایتمدار این دیار اهل رصد هستند.

اهالی شربتخانه خراسان به دقت فرادستان دیارشان را به نظاره نشسته‏اند. با لبخند به طنزهای آنان گوش می‏کنند. با دقت شنونده عرایض آنان هستند. بایسته است به یاد داشته باشیم مردم ولی‏نعمت ما هستند. در دیار ما میزان رای ملت است. آن که رای می‏آورد نماینده درصدی خاص نیست. او نماینده صددرصد اهالی است. این نکته باید مدنظر برخی از افراد سیاسی دیارمان باشد. رئیس جمهور منتخب مردم است. سه سال است که مردم نظاره‏گر دولت تدبیر و امید هستند. این حق را دارند که در انتخابات اردیبهشت ماه 1396 بار دیگر به احوالات دکتر روحانی دقت کنند و این حقوقدان را در قیاس با دیگران اعم از سرهنگ، دیپلمات، شهردار و هر صاحب‏منصبی دیگر ارزیابی کنند. این حق را اهالی دیارمان در گستره این شهرستان نیز دارند. کاشمر چهارراه ایده‏ها و عقاید مختلف وفادار به نظام جمهوری اسلامی است.

همان‏قدر یک اصلاح‏طلب دلواپس آرمان‏های خود هست یک اصولگرا نیز دارای دغدغه‏های است. این دو دلواپس وضعیت خود هستند. برخی دوست دارند در زمان قدرت هر یک از این دو طیف در کنار قدرت باشند. انگار اینان استاد آکروبات‏بازی در عوالم سیاست هستند. اشتباه اینان این است که حافظه تاریخی اهالی را دستکم گرفته‏اند. اهالی از گذشته مسئولان باخبر هستند. می‏دانند چه کسی در چه زمانی از چه تریبونی چه حرفی را زد. می‏دانند کی در مقابل کی چه موضعی گرفت. می‏دانن کی دلواپس چی هست. از ذکر این همه دلواپس در این متن تعجب نکنید. این روزها در تریبون‏های مختلف دیارمان هرازگاه این کلمه شنیده می‏شود. این واژه یک دشنام سیاسی نیست. یک حربه برای تخریب حریف نیست. این واژه ساده بار معنایی وحشتناکی ندارد. خیلی ساده برخی دلواپس هستند که دو روز بعد نباشند. دوست دارند در فردای دو روز بعد همچنان مطرح باشند. برای مطرح بودن باید زیرک بود

مجموع رتبه (0)

0 از 5 ستاره

نظر خود را اضافه نمایید

ارسال نظر به عنوان مهمان

0

کاربرانی که در این گفتگو شرکت کرده اند

بار گذاری نظرات قدیمی تر
در خبر نامه وب سایت ما عضو شوید تا از تازه ترین خبرها و مطالب در ایمیل خود باخبر شوید.